Maritiem trainingscentrum - Nutec

 

Zondagmorgen 3 december 2006. We waren allemeel heel vroeg uit de veren! Het was koud, regenachtig, winderig en er was zelfs storm op zee voorspeld. Kortom de ideale weersomstandigheden om een cursus overleven op zee te gaan volgen!

Voor één keer lieten de GPS-dingetjes ons niet in de steek. Dit was ook wel te danken aan de voorkennis die we hadden over de weg, want anders had het voor hetzelfde geld weer mis kunnen lopen. Na anderhalf uur rijden kwamen we aan bij het Beach Center. Allemaal een beetje zenuwachtig voor deze boeiende en inspannende dag. De meesten onder ons wisten niet zo goed wat te verwachten, maar wat we zeker wisten is dat we gingen afzien!

De dag begon in een ontspannen sfeer met een typisch Nederlandse koffietafel. Rond een uur of 11 was het dan verzamelen geblazen in de vergaderzaal om het ganse dagprogramma te overlopen. Hier kregen we een deglijke en zeer uitgebreide uitleg over alle activiteiten. Een nootje humor kon hierin zeker niet ontbreken en de Belgenmoppen kwamen dan ook snel naar boven.

Gelukkig hadden wij onze Hans bij. Die maakte hier snel komaf mee door zelf een Mop over de Nederlanders in de groep te gooien.

“Bij de ramp met de Harold was iedereen van boord gehaald, enkel een paar Nederlanders weigerden mee te gaan. Waarom? Ze haden voor een heen- en terugreis betaald.

De toon voor de dag was dus duidelijk gezet en het avontuur kon nu pas echt beginnen. Iedereen stapte in z’n auto om het laatste stukje naar het MTC, nu Nutec, te rijden. Daar aangekomen gingen we aan boord van het drijvende zwembad. Gelukkig had dit een temperatuur van 24 graden want buiten was het echt hondenweer. Koud, regen en veel, veel wind. Al wisten we maar al te goed dat het weer binnen in het zwembad ook snel zou omkeren naar storm en regen...

We gingen richting kleedkamers en trokken ons duikpak aan. Wij begonnen met het extraatje van de dag. Een duik van een vrije-valboot van een hoogte van 14m. Nadat we de uitleg gekregen hadden, gingen we met knikkende knieën naar boven. We zetten ons op onze plaatsen en snoerden ons stevig vast. Dit betekende dat ook ons hoofd werd vastgezet. Iedereen keek naar elkaar. De ene met een glimlach de andere met een verschrikkende blik, en dan, dan gebeurde het. We hoorden enkele tikken en ... Boem het water in. Het was voorbij voor we het gemerkt hadden.

 

 

Na de vrije-valboot startte de overlevingcursus. Deze bestond uit 7 onderdelen die we per team doorliepen. Ieder team had ook een captain die het team telkens weer moets mtiveren om verder te gaan. Bij ons had peter deze taak toebedeeld gekregen. We startten met het overleven op zee met een drijfmiddel rond ons. Zaak hierbij was het zo dicht mogelijk bij elkaar blijven om warmte te behouden en elkaar zeker niet los te laten. We leerden ook technieken om snel opgemerkt te worden in het water als een reddingsploeg in zicht was.

Daarna was de helikopter aan de beurt. We namen plaats op de stoeltjes, en eens de helikopter gezonken was, moetsen we eruit zien te ontsnappen. Nadien deden we dat nog eens over, maar dan draaide de helikopter zich ook nog eens om onder water.

De zodiac was hetvolgende onderdeel. Hoe krijg je een gewond persoon in zo’n schammel bootje, en hoe krijg je hem terug recht als hij door een golf werd omgeslagen? Allemaal technieken die zeer eenvoudig zijn, maar je moet ze kennen natuurlijk.

Van de zodic ging het richting overlevingsvlot. Hier zagen we welke middelen allemaal aan en op zo’n vlot zaten om het overleven te gemakkelijken. Er was zelfs een opvangbekken voor regenwater, zodat er steeds drinkwater was in het midden van de zee (dit natuurlijk als je af een toe een buitje te verwerken krijgt). Verder gingen we ook hier technieken leren om drenkelingen terug te halen. Met een ring om de arm waaraan een lang touw zat bevestigd, zwom je richting slachtoffer en dan werd je door de teamgenoten terug aan boord getrokken.

Tot dan ging het allemaal nog goed, maar nu stonden we voor de echt inspannende onderdelen. Een groot net om terug aan boord te komen en een eenvoudig touw waarlangs je naar boven moets klauteren.

Het net lijkt van ver nog eenvoudig, maar het is best wel zwaar in het begin. Zaak is het zo stark mogelijk te houden. Alsof het nog niet moeilijk genoeg was, had iemand van ons team ook no zijn been gebroken (om te spelen natuurlijk!). Toch moest hij ook boven zien te raken, liefst in één stuk natuurlijk.

Dan via een sprong vanop 3 m terug het water in en langs een winch terug naar boven. Via rappel naar beneden en langs de touwladder terug naar boven en dan het moeilijkste voor mij persoonlijk. Terug het water in en langs het touw naar boven. Ikben mijn team nog altijd dankbaar, want zonder hen zou ik zeker verzopen zijn. Eigenlijk is dat ook een belangrijk punt van deze dag. Teamwork staat overal centraal!

De laatste oefening deden we terug bij een vlot. We moesten het zien om te keren en dan terug zien recht te trekken.

Eens we al deze technieken onder de knie hadden, was het tijd voor koffie en een snack. Even uitblazen van alle inspanningen, en de echte spanning opnieuw opbouwen. Het echte werk stond nu nog op ons te wachten. Alle oefeningen terug overdoen, maar nu in extreme weersomstandigheden. Dit betekende wind, regen, golven, koude, ...

Na een kwartier ging het licht uit en wisten we dat het menes was. Nu kregen we elke keer 10 minuten per oefening en om veiligheidsredenen bleef de helikopter op het droge. 1 uur heerlijk afzien in weer en wind dus. Vooral bij het net was alles goed te voelen. Dit hing vlak voor de grote ventilatoren en de regen spatte volop in onze ogen. Ook de andere oefeningen werden een hels avontuur.

Na afloop waren we het allemaal eens. Voor geen geld hadden we dit willen missen en naast de belangrijke amusementsfctor hadden we nog een hele hoop nuttige dingen bijgeleerd ook. De dag werd afgesloten met een nabespreking in het Beach Center bij een goed glas. Iedereen kreeg ook een bewijs voor in het logboek.

Toch was het ook hier niet mee gedaan, want devolgende morgen werd je nog vrolijk herinnerd aan de inspanningen bij het opstaan en bewegen. Een dag om nooit te vergeten!

 

Gunter Geerts

Dank aan Hans voor de foto’s

 

 

Terug naar activiteiten