Friendly Wild Dolphin

 

Rose-Anne en ik brengen regelmatig een korte vakantie door in het westen van Ierland. De lage vluchtprijzen van Ryanair hebben ons aanvankelijk gemotiveerd om daar naartoe te trekken. En toen ontmoetten wij Mara.

Mara is een vrouwtjesdolfijn,een tuimelaar van ongeveer twee meter. Een prachtexemplaar! Ierland is indrukwekkend met zijn wijde groene heuvels en de woeste Atlantische kust. Dat deel van Ierland heeft bovendien iets van een sprookje. Voeg daaraan een dolfijn die in het wild langs de kust zwemt en die ook nog naar je toekomt en met je wil spelen, dan waan je je helemaal “Alice in Wonderland” (In dit geval “Rose-Anne en Hans in Wonderland“ dus)

 

Driemaal hebben wij zo de kans gehad om met Mara te zwemmen, maar ondertussen was het toch al twee jaar geleden. Was de dolfijn er nog ? Waar konden wij haar vinden? En zou het weer meevallen? Op 2 mei reisden wij naar Ierland zonder de verwachting van een weerzien.

We verblijven altijd in ons favoriete Bed en Breakfast te Doolin, een gerestaureerde boerderij en een oase van rust met zicht op de oceaan.

 

De eerste dag gingen we op de koffie bij Bridie, een lieve oudere dame die vlak bij de zee woont en die altijd de meest recente informatie bezit over de dolfijn. Mara werd vorige winter niet meer waargenomen. Daarvoor was ze zelfs een jaar afwezig geweest. Maar iemand heeft ze terug ontdekt op een andere locatie ongeveer twintig kilometer van de vorige plaats: Jan een Nederlandse kunstenaar die zich reeds een tijdje in Ierland heeft gevestigd omdat, hoe kan het ook anders, Ierland zijn bron van inspiratie is. Bridie was zo vriendelijk om Jan te contacteren. Die had het laatst met Mara gezwommen. Jan was bereid mij naar de dolfijn te leiden. Vol verwachtingen gingen we op pad. Het weer was niet denderend : veel wind, die de zee woest op de steile kliffen kan laten beuken. Maar deze keer was het een aflandse wind die de golven zeeinwaards blies. Op het einde van een landweg aan de kliffen lieten we de wagen achter. De zee was nog woelig van de strakke wind van de vorige nacht. We volgden te voet de kust door het weiland van lokale boeren. We waren gewaarschuwd :“bulls in field”. Rose-Anne volgde met haar knalrode winterjas. Na een half uur kwamen we toch heelhuids aan bij “Green Island” en vervolgens aan de “Four Caves” . Hier moesten we te water . Ik zag twee dolfijnen als buddies naast elkaar zwemmen. Had Mara dan een vriendje gevonden? Uiteindelijk bleek het niet om Mara te gaan . Mara was waarschijnlijk gevlucht voor de vreemde dolfijnen en na een uur verlieten we terug het water. Het was een mooie ervaring maar toch was ik wat ontgoocheld.

 

De volgende dag reden we 400 km met de wagen om het “einde van Europa” te zien. Dit is het meest westelijke punt van Ierland. We werden verwend met schitterende zeezichten in de nabijheid van de “Blasket Islands” . Een kuiken van de” Jan van Gent “ poseerde trots voor de camera, zeehondensnoeten met lange snorharen keken ons nieuwsgierig aan vanuit de zee, schaapjes leken wollige witte pluisjes in de groene weiden vlak bij afgronden . Het was een mooie dag maar er was niet veel tijd meer voor de dolfijn: de vakantie was haast voorbij.

 

De volgende dag stond ik vroeg op, rookte buiten een sigaret in de ochtendzon. Er bleef maar één kans meer over om met de dolfijn te zwemmen, namelijk die morgen, vlak voor ons vertrek. Na het Iers ontbijt vertrok ik terug naar “Green Island“. Rose-Anne bleef in Doolin om op koopjesjacht te gaan. Ook best gezellig natuurlijk. De Ierse wollen truien verhogen de aaibaarheidsfactor van diegene die ze draagt, vindt zij. En zo’n stuk traditioneel gebak eten met een kopje koffie op een zonnig terrasje is gewoon heerlijk.

 

Ik trok mijn duikerspak aan en begon opnieuw aan de wandeling. Er was niemand in de buurt. De stieren hadden gelukkig weer geen interesse. Ik kwam aan op de plaats. De zee was redelijk rustig maar, alleen is maar alleen : echt spannend dus. Ik ging te water met twee keien en begon onvermoeibaar de keien tegen elkaar te slaan. Na ongeveer tien minuten zag ik in de verte een dolfijn over de golven springen. Had haar sonar mij gedetecteerd? Toen wist ik het, Ik zou ze ontmoeten. Ik begon onder water te kijken, ik weet dat Mara altijd de laatste meters onder water zwemt om haar doelwit te benaderen. De adrenaline steeg en ja ze was er! Ik voelde mij intens gelukkig. Ik kon ze strelen zoveel ik wilde. Onder haar borstvin zijn er enkele huidplooien en wanneer je ze daar kietelt gaat ze meteen op haar rug. Haar mooie witte buik was nu klaar voor een portie aaien. Ik bracht ongeveer een uur door met Mara. Ik heb haar mijn snorkel gegeven als speeltje. Die liet ze afzinken tot op 10 m om hem tweemaal perfect in balans op haar neus weer naar boven te brengen. Geen trimjacket nodig. Na deze ervaring was ik heel dankbaar en intens gelukkig. Ik begrijp nu dat sommige zwemmers wenen wanneer ze uit het water komen.

 

Het gras werd nog groener, de lucht werd nog blauwer en de zee werd indien mogelijk nog mooier........

Tijd om naar huis te gaan!

 

Hans Naert

 

Terug naar duikreisverslagen